...

Stałam w drzwiach. Tamtej sali już teraz nie ma. Kiedy zobaczyłam Cię po raz pierwszy nie wydałeś mi się nikim szczególnym, a jednak... Wtedy jeszcze nie wiedziałam o twojej żonie, córkach. Obrączka na twoim palcu nic mi nie mówiła, poza tym, że kogoś masz.

To trwa już tyle miesięcy, a ja dopiero teraz odczuwam wyrzuty sumienia gdy myślę o naszych rodzinach. Do tej pory zawsze myślałam, że twoja rodzina to twoja sprawa. Przecież fakt, że zdradzasz żonę nie powinien mnie obchodzić. Teraz widzę jak bardzo się myliłam. Obdarzając się nawzajem uczuciem odebraliśmy je komuś innemu.

Mój mąż... Widzę jak bardzo cierpi. Oddalam się od niego. Wciąż go kocham ale jesteś też Ty. Nie nazywam tego uczucia, które łączy mnie z Tobą. Pojawiło się tak nagle. Przecież przez długi czas tylko pracowaliśmy ze sobą od czasu do czasu zamieniając ze sobą kilka nic nieznaczących zdań. Potem nagle tak dziwnie staliśmy się sobie bliscy.

Wystarczyło nam parę spotkań sam na sam, parę projektów, które musieliśmy wykonać wspólnie i już. Tylko tyle i aż tyle. Co mamy teraz zrobić? Sam powiedz. Najłatwiej byłoby się teraz rozstać. Najłatwiej i najtrudniej zarazem. Nie wiem co robić...

Selene